Фантамабіль прафесара Цылякоўскага

            I

ТАЕМНЫЯ ПАСЛАНЦЫ

Дзень і ноч лютув пурга. Неба перамяшалася з зямлёй. Хоць у гэтую пару года на далёкай Поўначы сонца зусім не сыходзіць з неба, але тут, на зімоўцы, чацвёрты дзень працягвалася ноч. Будынкі зімоўкі на сваім вяку многа разоў бачылі пургу, але такой, як гэтая, мусіць, не бачылі. Уся зімоўка была занесена снегам. Нават галоўны двухпавярховы дом быў занесены з абодвух бакоў. Зімоўшчыкі, як відаць, за гэтыя дш не раз працярэблівалі выйсце з яго і праход да надворных будынкаў, але снег усё роўна засыпаў іх зноў. Толькі мачта радыёстанцыі ўздымалася ўверх. I з гэтай мачты ляцелі на Вялікую зямлю радыёхвалі:
«Трэці дзень у нас пурга, Гідролаг Кузьменка пры смерці. Выратаваць можа толькі ўліванне крыві. Трупа першая. Яе ў нас няма...»
Было гадзін шэсць вечара. У вялікім пакоі ніжняга паверха сядзелі два чалавекі: метэаролаг Юшкевіч і загадчык гаспадаркі.ён жа паляўнічы, чукча Чардун. Яны сядзелі моўчкі, пазіраючы то на занесенае снегам акно, то на трохі прачыненыя дзверы аднаго з пакояў. Адтуль чулася цяжкае дыхание, хрып, а часамі і стогн хвора га чалавека.
— Каб не гэтая праклятая пурга, то сёння мог бы прыляцець сама лёт...— пДха сказа ў Чардун — А каш пурга спыніцца, то, можа... будзе і позна.
— Усё можа быць,— узды хну ў метэаролаг. Пачуўся рып лесвіцы, што вяла ў верхняе намяшканне. Адтуль спускаўся радыст Цімохін, самы малады і самы высокі з зімоўшчыкаў.
— Радыёграму пасылаў разоў дзесяць,— сказаў ён і, зірнуўшы на дзверы ў пакой хворага, спытаў: — А там як?..
— Тое ж самае,— адказаў Юшкевіч.
Цімохін на дыбках падышоў да дзвярэй, прасунуў галаву, пастаяў некалькі хвілін і таксама на дыбках вярнуўся назад і сеў за стол.
Зноў настала цішыня, калі не лічыць завывания пургі. Але людзі, здавалася, ауеім не чулі яе. Щканне насценнага гадзінніка было для іх больш чутным, бо яны часта пазіралі на яго. А стрэлкі пасоўваліся так мару дна, што здавалася, яны стаяць на месцы. Праклятая пурга спыніла не толькі жыццё зімоўкі, але і час. Час цяпер вымяраўся не гадзіннікам, а ровам завірухі. Калі спыніцца яна — прыляціць самалёт, і чалавек будзе жывы, а калі не, то прыйдзецца вось гэтак сядзець і чакаць яго смерці,
3 пакоя хворага выйшла маладая жанчына ў белым халаце, са стомленым тварам, з прыпухлымі вачыма. Усе пільна глянулі на яе, а яна ў адказ толькі сказала:
— Тое самае...
Урач Людміла Антонаўна была жонкай хворага. Сашчашўшы пальцы рук, яна начала хадзіць узад і ўперад па пакоі.
Такое чаканне было пакутай. Метэаролаг сказаў сваім таварышам:
— Пойдзем працярэбім яшчэ раз праход.
I мужчыны пайшлі ў сенцы. Асцярожна адчынілі дзверы, і з ганка шуснула ў сенцы гурба снегу. Мужчыны ўзяліся за работу. Людміла Антонаўна зноў пайшла да хворага.
Калі мужчыны вярнуліся назад, гадзіннік паказваў палову восьмай. 3 пакоя хворага даносіліся хрып і войканне... На дварэ, як і раней, лютавала завіруха. Раптам Чардуну здалося, што за акном праз белы слой снегу мільганула нешта цёмнае, шбы птушка праляцела. Чардун уздрыгнуў, прыгледзеўся, аде ючога не сказаў: ці мала што магло яму здацца?
Прайшла яшчэ хвіліна і... на дварэ нібы пачуліся галасы! Ды яшчэ дзіцячыя?!
Тут ужо усе трое падскочылі і пачалі прыслухоўвацца. I тады выразна данёсся да іх хлапечы голас:
— Гэй! Адчыніце дзверы!..
Зімоўшчыкі зірнулі адзін на аднаго амаль ашалелымі вачыма і некаторы час не маглі  пасунуцца з месца, ні сказа ць слова. Тады знадворку пачуліся ўжо два галасы:
— Адчынііце-е дзве-е-ры!