Сын вады

Тут жа, на лодцы, была і ўся гаспадарка сям'і: гліняныя гаршкі, плеценыя торбачкі, нажы, зброя. Прылады былі разнастайныя: і каменныя, і касияния, і з марскіх чарапашак, і нават заржавелая жалезная сякера. Асабліва каштоўным быў нейкі даўгі кавалак жалеза з крукам на канцы і з дзіркамі пасярэдзіне, відаць, ад нейкай будоўлі, але як сюды трапіў — невядома.
Багаццем былі і два жалезныя цвікі.
Найважнейшае ж месца займала вогнішча. Пасярэдзіне лодкі, досыць шырокай, была насыпана зямля, і на ёй быў раскладзены агонь. Але ён ледзь тлеўся і не даваў ні святла, ні цеплыні.
Дзяўчынка падкінула была кавалачак дрэва, але маці зараз жа засварылася на яе:
— Што ты робіш? Чаму адразу такі вялікі кавалак паклала?
I яна ўзяла гэты «вялікі кавалак», велічынёй з лыжку, адламала ад яго кавалачак з палец і старанненька паклала ў агонь.
Каб ахаваць агонь ад дажджу, на трох коліках была падвешана сплеценая з марской травы тканіна. Ды і паліва складалася галоўным чынам з гэтай самай марской травы; нават і высушаная, яна слаба гарэла, бо была насычана марской соллю.
— Калі дождж працягнецца, нам не хопіць паліва,— заўважыў Тайдо.
Ніхто нічога не адказаў, бо і самі гэта добра ведалі.
Вось сярод туману нешта заварушылася, і праз хвіліну з'явілася другая лодка.
— Хто гэта? — запытаўся ціха Тайдо.
— Здаецца, Кос,— адказаў сын.
Гэта і быў іх бліжэйшы сусед Кос, такі самы гаспадар, як і Тайдо.
— Гэй, Кос! — крыкнуў Тайдо.— Чаму і куды ў такое надвор'е?
— Есці няма чаго,— пачуўся голас з туману, і лодка прайшла міма.
Тайдо зірнуў на спод сваей лодкі і заўважыў, што і там засталося толькі некалькі маленькіх рыбак ды чарапашак. Дзеці ўзялі іх і паклалі ў гарачы попел. I сам Тайдо хацеў есці, але прыходзілася пацярпець.
Ен усё пазіраў на неба, ці не відаць канца дажджу.
— Зараз дождж скончыцца,— нарэшце сказаў ён,— хмары паразрываліся на кавалкі.
I сапраўды, дождж патроху сціхаў. Вось ужо раздругі і сонца бліснула. Вось ужо і апошнія шматкі хмар праляцелі на ўсход,— і перад вачыма паўстаў дзіўны куток зямлі.
Гэта быў нібы горад, горад, не горшы за які-небудзь Нью-Йорк, толькі... мёртвы. Ва ўсе бакі разыходзіліся, перапляталіся вуліцы-каналы, а па баках уздымаліся чорныя будынкі-скалы. Ніводзін з іх не быў падобны да другога, але ўсе разам стваралі ўражанне казачнага горада. Усе яны ўздымаліся сцяной, ад некаторых выступалі ў ваду нібы ганкі, а над вадой — балконы. Уздымаліся цэрквы, вежы, вышынёй у два кіламетры; верхавіны іх ззялі на сонцы сваім адвечным снегам, а па баках спаўзалі сінія ледавікі.
На рагу дзвюх вуліц з вышыні дзесяціпавярховага дома падаў вадаспад. Па дарозе вада расеыпалася ў пыл, гуляла на сонцы ўсімі колерамі. А на процілеглай чорнай сцяне вызначалася вясёлка.
Чароўны, казачны горад, толькі жыхароў не відаць. Апрача лодкі Тайдо, нідзе аніводнага чалавека. Але вось высока на выступе-балконе аднаго гмаху паказаліся дзве бела-шэрыя постаці, а побач з чорных дзірак вокнаў выглядаюць яшчэ шмат белых дзяцей. Ці не жыхары выйшлі пацешыцца добрым надвор'ем?